Krajowa Izba
Diagnostów
Laboratoryjnych
Ukazało się ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA z dnia 1 kwietnia 2009 r. zmieniające rozporzadzenie w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych Dz.U.09.62.516 z dnia 21 kwietnia 2009 r.
(27.04.2009 r.)
Dz.U.04.126.1319
ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA ZDROWIA
z dnia 16 kwietnia 2004 r.
w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu
specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych
Na podstawie art. 30c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce
laboratoryjnej (Dz. U. Nr 100, poz.1083, z późn. zm.2)) zarządza się,
co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1) wykaz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których można
odbywać specjalizację;
2) sposób i tryb dokonywania wpisu na listę podmiotów uprawnionych do
prowadzenia staży kierunkowych;
3) sposób opracowania i zakres programu specjalizacji;
4) sposób i tryb przeprowadzania oraz odbywania specjalizacji;
5) sposób i tryb składania egzaminu państwowego;
6) szczegółowe warunki i sposób sprawowania nadzoru nad realizacją
specjalizacji;
7) sposób ustalania opłat za specjalizację i egzamin państwowy.
§ 2.
1. Określa się wykaz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w
których diagnosta laboratoryjny może odbywać specjalizację oraz staż pracy
niezbędny do przystąpienia do danej specjalizacji:
1) dziedziny podstawowe:
a) laboratoryjna diagnostyka medyczna - 1 rok,
b) laboratoryjna genetyka medyczna – 2 lata,
c) laboratoryjna immunologia medyczna – 1 rok,
d) mikrobiologia medyczna – 1 rok,
e) laboratoryjna transfuzjologia medyczna - 2 lata,
f) laboratoryjna toksykologia medyczna -1 rok,
g) zdrowie publiczne – 1 rok,
h) zdrowie środowiskowe - 1 rok;
2) dziedzina szczegółowa – laboratoryjna hematologia medyczna, którą może
odbywać diagnosta laboratoryjny posiadający tytuł specjalisty w podstawowej
dziedzinie: laboratoryjna diagnostyka medyczna albo specjalizację II stopnia z
diagnostyki laboratoryjnej lub analityki klinicznej.
3) Specjalizacja jest jednostopniowa.
4) W tym samym czasie diagnosta laboratoryjny może odbywać tylko jedną
specjalizację.
5) Podstawowy staż specjalizacyjny i staże kierunkowe w zakresie specjalizacji
ze zdrowia publicznego i zdrowia środowiskowego diagnosta laboratoryjny odbywa
poza medycznym laboratorium diagnostycznym, w jednostkach, które zapewniają
możliwość zrealizowania podstawowego stażu specjalizacyjnego i staży
kierunkowych.
§ 3.
1. Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizację na podstawie programu
specjalizacji, opracowanego odrębnie dla każdej specjalizacji.
2. Program specjalizacji zawiera:
1) założenia organizacyjno – programowe kształcenia specjalizacyjnego, w
szczególności zawierające:
a) cele kształcenia,
b) uzyskane kompetencje zawodowe;
2) czas trwania specjalizacji nie krótszy niż 3 lata, z wyjątkiem specjalizacji
ze zdrowia publicznego, której czas trwania nie może być krótszy niż 4 lata, a w
przypadku diagnostów laboratoryjnych posiadających specjalizację I stopnia - nie
krótszy niż 2 lata;
3) szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności
praktycznych będących przedmiotem kształcenia specjalizacyjnego w ramach
określonej specjalności, w szczególności z uwzględnieniem w każdej specjalności
podstaw organizacji i zarządzania jednostkami ochrony zdrowia;
4) szczegółowo określony zakres wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności
praktycznych, które diagnosta laboratoryjny musi zaliczyć w ramach podstawowego
stażu specjalizacyjnego oraz czas trwania podstawowego stażu specjalizacyjnego,
na który składa się czas pracy w laboratorium lub innej jednostce właściwej dla
danej specjalności oraz czas trwania kursów specjalizacyjnych i staży
kierunkowych;
5) moduły specjalizacji oraz formy i metody kształcenia stosowane w ramach
modułów w tym:
a) kursy obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności
praktycznych będących przedmiotem kursu zwane, dalej „kursami”, oraz ich wymiar
godzinowy,
b) staże kierunkowe, obejmujące określony zakres wymaganych umiejętności
praktycznych będących przedmiotem stażu kierunkowego, oraz miejsce, czas trwania
i sposób zaliczenia poszczególnych staży kierunkowych;
6) formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań teoretycznych,
pracy poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi danej
specjalizacji;
7) metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych, w tym:
a) kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego modułu,
b) sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,
c) kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności
praktycznych objętych programem stażu kierunkowego,
d) ocena złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy
oryginalnej;
8) sposób wykazania się znajomością jednego z następujących języków obcych:
angielskiego, francuskiego, niemieckiego, hiszpańskiego lub rosyjskiego,
w stopniu umożliwiającym:
a) rozumienie tekstu pisanego, w szczególności literatury fachowej,
b) porozumiewanie się z pacjentami, diagnostami laboratoryjnymi
i przedstawicielami innych zawodów medycznych;
9) standardy kształcenia uwzględniające dane dotyczące:
a) liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej, w tym opiekuna stażu kierunkowego,
b) bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i staży kierunkowych, a w
przypadku specjalizacji ze zdrowia publicznego lub zdrowia środowiskowego
określenie ośrodków kształcenia diagnostów laboratoryjnych w zakresie zdrowia
publicznego i zdrowia środowiskowego,
c) sposobu realizacji programu specjalizacji, w tym oceny wiedzy i umiejętności
praktycznych,
d) wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia;
10) zakres egzaminu państwowego, obejmującego wiedzę teoretyczną i umiejętności
praktyczne określone w programie specjalizacji.
3. Diagnosta laboratoryjny posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia
uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, odbywa specjalizację według
programu uzupełniającego, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej
i umiejętności objętych programem specjalizacji I stopnia i zawiera elementy, o
których mowa w ust. 1.
4. Specjalności, w których diagnosta laboratoryjny posiadający odpowiednią
specjalizację I stopnia, uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, może
uzyskać tytuł specjalisty w określonej podstawowej dziedzinie po odbyciu
specjalizacji zgodnie z programem, o którym mowa w ust. 3, określa załącznik nr
1 do rozporządzenia.
§ 4.
1. Program specjalizacji i program uzupełniający, zwane dalej „programem
specjalizacji”, opracowuje zespół ekspertów powołany przez ministra właściwego
do spraw zdrowia.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje zespół ekspertów, o którym mowa
w ust. 1, spośród osób posiadających dorobek naukowy i zawodowy
w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji i posiadających tytuł specjalisty
w danej dziedzinie, a w przypadku nowych specjalności spośród osób posiadających
co najmniej stopień naukowy doktora w dziedzinie właściwej dla danej
specjalizacji,
w szczególności wskazanych przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, oraz
konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w
danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego.
3. Program specjalizacji jest opracowywany według wzoru stanowiącego załącznik
nr 2 do rozporządzenia.
4. Opracowany przez zespół ekspertów program specjalizacji, po zaopiniowaniu
przez właściwe dla danej specjalności towarzystwo naukowe oraz Krajową Radę
Diagnostów Laboratoryjnych i zredagowaniu przez Centrum Medycznego Kształcenia
Podyplomowego, zwane dalej „Centrum”, zatwierdza minister właściwy do spraw
zdrowia.
5. Centrum podaje do publicznej wiadomości, zatwierdzone programy
specjalizacji, w formie publikacji oraz informacji na stronie internetowej
Centrum.
6. Program specjalizacji weryfikuje się przynajmniej raz na 5 lat z
zachowaniem sposobu postępowania przewidzianego dla jego opracowania.
7. Jednostką koordynującą realizację zadań związanych z opracowaniem programu
specjalizacji jest Centrum.
8. Koszty opracowania programu specjalizacji są finansowane z budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
§ 5.
1. Staż kierunkowy, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 5 lit. b, mogą prowadzić
podmioty, które uzyskały wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia
staży kierunkowych, zwaną dalej „listą”, prowadzoną przez ministra właściwego do
spraw zdrowia, jeżeli:
1) są jednostkami, których działalność odpowiada profilowi prowadzonej
specjalizacji;
2) zapewniają kadrę i bazę dydaktyczną do realizacji programu stażu kierunkowego
dostosowaną do liczby osób odbywających specjalizację, a w szczególności:
a) zapewniają pełnienie obowiązków opiekuna stażu kierunkowego przez osobę
posiadającą tytuł specjalisty w danej dziedzinie, a w odniesieniu do nowych
specjalności oraz zdrowia publicznego przez osobę, która posiada stopień naukowy
doktora i prowadzi działalność naukową i badawczą w zakresie tej specjalności,
b) zapewniają specjalistyczną aparaturę i sprzęt niezbędny do realizacji
programu specjalizacji,
c) udzielają świadczeń w zakresie i w liczbie określonych programem
specjalizacji.
2. Wniosek o wpis na listę, zawierający informacje, o których mowa w ust. 1,
jest składany do działającej na podstawie odrębnych przepisów jednostki
organizacyjnej podległej wojewodzie - wojewódzkiego centrum zdrowia publicznego,
zwanego dalej „ośrodkiem wojewódzkim”, właściwego ze względu na siedzibę
podmiotu ubiegającego się o wpis na listę.
3. Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2, opracowuje Centrum i podaje do
publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej.
4. Ośrodek wojewódzki, po sprawdzeniu formalnym wniosku, o którym mowa w ust.
2, oraz po uzyskaniu opinii konsultanta wojewódzkiego w zakresie możliwości
prowadzenia stażu kierunkowego przez podmiot ubiegający się o wpis na listę,
przesyła dokumenty do Centrum.
5. Centrum przekazuje wniosek zespołowi ekspertów, o którym mowa w art. 30b
ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej, zwanej dalej
„ustawą”, w celu wydania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków niezbędnych
do realizacji stażu kierunkowego.
6.
W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy, minister
właściwy do spraw zdrowia powołuje osoby posiadające tytuł specjalisty w
dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji, a w przypadku nowych specjalności,
osoby posiadające co najmniej stopień naukowy doktora w dziedzinie właściwej dla
danej specjalizacji, a w szczególności:
1) konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli
w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego albo osobę wskazaną
przez konsultanta krajowego;
2) przedstawiciela Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;
3) przedstawiciela właściwego dla danej specjalności towarzystwa naukowego.
§ 7.
1. Minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie przedstawionej przez
Dyrektora Centrum opinii zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2
ustawy, dokonuje wpisu podmiotu na listę.
2. Podmioty prowadzące staż kierunkowy podlegają ocenie zespołu ekspertów, co
najmniej raz na 5 lat oraz każdorazowo na wniosek konsultanta wojewódzkiego
w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma
powołanego konsultanta wojewódzkiego.
3. W razie niespełniania przez podmiot prowadzący staż kierunkowy warunków
określonych w § 5 ust. 1, zespół ekspertów występuje do ministra właściwego do
spraw zdrowia za pośrednictwem Dyrektora Centrum o skreślenie tego podmiotu z
listy.
4. Minister właściwy do spraw zdrowia skreśla z listy podmiot uprawniony do
prowadzenia stażu na wniosek kierownika tego podmiotu.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do wiadomości publicznej listę
podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży kierunkowych w formie informacji na
stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia
oraz Centrum. Lista ta jest aktualizowana co najmniej dwa razy w roku według
stanu na dzień 1 kwietnia i 1 października.
§ 8.
1. Diagnosta laboratoryjny uprawniony do podjęcia specjalizacji może ją
odbywać na podstawie:
1) umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub określony okresem trwania
specjalizacji z podmiotem, spełniającym warunki do realizacji podstawowego stażu
specjalizacyjnego i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego na podstawie
odrębnych przepisów lub urlopu bezpłatnego udzielonego na czas realizacji kursów
i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie, o której mowa w ust.
2 albo;
2) umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub określony okresem trwania
specjalizacji z innym podmiotem niż określony w pkt 1, i płatnego urlopu
szkoleniowego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów na czas realizacji
podstawowego stażu specjalizacyjnego, kursów i staży kierunkowych w oparciu
o zasady określone w umowie, o której mowa w ust. 2 albo;
3) umowy cywilnoprawnej zawartej na czas trwania specjalizacji z podmiotem, o
którym mowa w ust.1 albo;
4) poszerzenia zajęć programowych dziennych studiów doktoranckich o program
specjalizacji zgodny z kierunkiem tych studiów.
2. Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawiera z
pracodawcą umowę cywilnoprawną określającą wzajemne prawa i obowiązki stron
wynikające z realizowania programu specjalizacji.
3. Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizację przez cały czas jej trwania w
pełnym wymiarze czasu pracy diagnosty laboratoryjnego zatrudnionego w zakładzie
opieki zdrowotnej.
4. Jeżeli diagnosta laboratoryjny pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy,
czas trwania specjalizacji ulega proporcjonalnemu wydłużeniu.
§ 9.
1. Diagnoście laboratoryjnemu odbywającemu specjalizację na podstawie umowy o
pracę pracodawca może:
1) udzielić urlopu bezpłatnego na czas odbywania specjalizacji albo;
2) udzielić urlopu szkoleniowego, w wymiarze niezbędnym do zrealizowania
programu specjalizacji lub części programu;
3) udzielić pożyczki bezzwrotnej na pokrycie kosztów przejazdu, zakwaterowania i
wyżywienia na zasadach obowiązujących przy podróżach służbowych na obszarze
kraju, o ile specjalizacja albo jej część odbywa się w innej miejscowości niż
miejsce zamieszkania i miejsce pracy pracownika;
4) udzielić pożyczki bezzwrotnej na pokrycie opłaty za specjalizację.
2. Pracownik, który otrzymał od zakładu pracy świadczenia, o których mowa w
ust. 1 pkt 3 i 4, obowiązany jest do zwrotu pożyczki, jeżeli w trakcie
specjalizacji lub po jej ukończeniu, w terminie określonym w umowie, nie
dłuższym niż 3 lata:
1) rozwiąże stosunek pracy za wypowiedzeniem;
2) pracodawca rozwiąże z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy;
3) stosunek pracy wygaśnie z tytułu porzucenia pracy
- chyba że zakład pracy odstąpi od żądania zwrotu pożyczki w części lub w
całości.
3. Zwrot pożyczki następuje w wysokości proporcjonalnej do czasu pracy po
ukończeniu specjalizacji lub do czasu trwania specjalizacji.
§ 10.
1. Szkoły wyższe, które spełniają warunki określone w art. 30b ustawy, zwane
dalej „jednostkami kształcącymi”, przesyłają ministrowi właściwemu do spraw
zdrowia informację potwierdzającą spełnienie tych warunków, planowane terminy
postępowań kwalifikacyjnych w danym roku, oraz liczbę osób, które mogą
przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego w danym roku.
2. Rektor szkoły wyższej prowadzącej specjalizację ustala wysokość opłaty za
specjalizację, na podstawie przewidywanych kosztów związanych z:
1) wynagrodzeniem kadry dydaktycznej;
2) zapewnieniem bazy dydaktycznej zgodnej ze standardami określonymi w programie
specjalizacji, a w szczególności zakupem niezbędnych do realizacji programu
kursu pomocy dydaktycznych;
3) obsługą administracyjną.
3. Maksymalna opłata za jedną godzinę kursu nie może przekroczyć 1%
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty
nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez
Prezesa Głównego Urzędu tatystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski ”.
§ 11.
1. Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o rozpoczęcie specjalizacji składa
wniosek o rozpoczęcie specjalizacji do jednostki kształcącej, która przeprowadza
postępowanie kwalifikacyjne.
2. Wzór wniosku o rozpoczęcie specjalizacji określa załącznik nr 3 do
rozporządzenia.
3. Do wniosku, o którym mowa w ust.1, dołącza się:
1) odpis dyplomu szkoły wyższej;
2) kserokopię dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego” ;
3) dokument potwierdzający wymagany staż pracy w zawodzie diagnosty
laboratoryjnego.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie do dnia 15 grudnia
albo do dnia 15 czerwca każdego roku.
§ 12.
1. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza jednostka kształcąca uwzględniając
przeprowadzenie odrębnego postępowania kwalifikacyjnego dla diagnostów
laboratoryjnych posiadających odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną na
podstawie dotychczasowych przepisów.
2. Liczbę osób, które mogą rozpocząć specjalizację w danej jednostce
kształcącej, jednostka ta ogłasza na 30 dni przed terminem składania wniosku, o
którym mowa w § 11, na swojej stronie internetowej.
3. Postępowanie kwalifikacyjne obejmuje:
1) ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie specjalizacji;
2) ocenę wiedzy zawodowej i udokumentowanych osiągnięć zawodowych diagnosty
laboratoryjnego w przypadku, gdy liczba wnioskujących przekroczy liczbę miejsc
specjalizacyjnych w danej jednostce kształcącej.
4. Ocenę wiedzy zawodowej i udokumentowanych osiągnięć zawodowych diagnosty
laboratoryjnego wyraża się w punktach według następującej punktacji:
1) tytuł specjalisty w pokrewnej dziedzinie – 10 pkt;
2) specjalizacja I stopnia w pokrewnej dziedzinie – 9 pkt;
3) doświadczenie zawodowe w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji – 1 pkt
za każdy rok;
4) opublikowanie artykułu naukowego lub przygotowanie i wygłoszenie referatu na
zjazd, kongres, konferencję lub sympozjum – od 4 do 8 pkt za każdy artykuł lub
wystąpienie, nie więcej jednak niż 40 pkt;
5) rozmowa kwalifikacyjna składająca się z trzech pytań z podstaw diagnostyki
laboratoryjnej – do 10 pkt za każde pytanie.
5. Wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi sumę liczby punktów uzyskanych
za ocenę wiedzy i osiągnięć zawodowych.
6. W przypadku gdy liczba diagnostów laboratoryjnych wnioskujących o
przystąpienie do specjalizacji, przekroczy liczbę wolnych miejsc
specjalizacyjnych w danej jednostce kształcącej, do specjalizacji kwalifikuje
się osoby, które uzyskały największą liczbę punktów.
7. W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej diagnostów laboratoryjnych
jednakowej liczby punktów kwalifikujących ich do ostatniego w kolejności
miejsca, postępowanie kwalifikacyjne obejmuje dodatkową rozmowę kwalifikacyjną.
8. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się w terminie nie dłuższym niż 30
dni od dnia określonego jako ostateczny termin składania wniosku o rozpoczęcie
specjalizacji.
9. W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego rektor szkoły wyższej
będącej jednostką kształcącą powołuje komisję kwalifikacyjną, w skład której
wchodzą:
1) wskazany przez rektora szkoły wyższej pracownik odpowiedzialny za ustalenie
szczegółowych warunków i przebiegu specjalizacji w sposób zapewniający
realizację programu specjalizacji zwany dalej „pełnomocnikiem”;
2) przedstawiciel rektora szkoły wyższej posiadający tytuł specjalisty w danej
dziedzinie, a w przypadku nowych specjalności osoba posiadająca co najmniej
stopień naukowy doktora w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji;
3) przedstawiciel właściwego ze względu na siedzibę jednostki kształcącej
ośrodka wojewódzkiego;
4) przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych posiadający tytuł
specjalisty w danej dziedzinie, a w przypadku nowych specjalności osoba
posiadająca co najmniej stopień naukowy doktora w dziedzinie właściwej dla danej
specjalizacji;
5) konsultant wojewódzki w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji albo w
dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta,
właściwy ze względu na siedzibę jednostki kształcącej.
10. Przewodniczącym komisji kwalifikacyjnej jest pełnomocnik.
11. Na podstawie przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego oraz
uwzględniając liczbę miejsc szkoleniowych, komisja kwalifikacyjna sporządza
listę diagnostów laboratoryjnych zakwalifikowanych do odbywania określonej
specjalizacji i po wprowadzeniu kodu w miejsce danych osobowych, udostępnia ją w
siedzibie jednostki kształcącej i ośrodka wojewódzkiego właściwego ze względu na
siedzibę tej jednostki.
§ 13.
1. Zakwalifikowanie diagnosty laboratoryjnego do odbywania określonej
specjalizacji stanowi podstawę do jej rozpoczęcia.
2. Jednostka kształcąca ma obowiązek umożliwić diagnoście laboratoryjnemu
rozpoczęcie specjalizacji w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od zakończenia
postępowania kwalifikacyjnego.
3. Jednostka kształcąca zawiera z diagnostą laboratoryjnym zakwalifikowanym do
rozpoczęcia specjalizacji umowę o szkolenie określającą wzajemne prawa i
obowiązki wynikające z realizacji programu specjalizacji w tym sposób i tryb
uiszczania opłaty za specjalizację.
4. Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia specjalizacji, ośrodek wojewódzki
właściwy ze względu na siedzibę jednostki kształcącej, wydaje kartę
specjalizacji według wzoru stanowiącego załącznik nr 4 do rozporządzenia.
5. Karta specjalizacji z wymaganymi wpisami, stanowi dowód odbycia
specjalizacji i stanowi podstawę przystąpienia do egzaminu państwowego.
§ 14.
Po zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego, jednostka kształcąca przesyła
właściwemu ośrodkowi wojewódzkiemu dokumenty, o których mowa w § 11, oraz
informacje dotyczące miejsca odbywania podstawowego stażu specjalizacyjnego, a
także imię i nazwisko kierownika specjalizacji.
§ 15.
1. Ośrodek wojewódzki prowadzi rejestr osób odbywających pecjalizację na
obszarze danego województwa, zwany dalej „ rejestrem”.
2. Rejestr prowadzony jest w systemie ewidencyjno – informatycznym, według
niżej określonego układu danych:
1) numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków:
a) dwucyfrowego symbolu województwa, będącego pierwszym członem identyfikatora
jednostek podziału terytorialnego określonego rozporządzeniem Rady Ministrów z
dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia, stosowania i
udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz
związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek samorządu
terytorialnego (Dz. U. Nr 157, poz.1031, z późn. zm.3)),
b) trzycyfrowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji w
określonych specjalnościach, stanowiącego załącznik nr 5 do rozporządzenia,
c) numeru PESEL osoby rozpoczynającej specjalizację, a w przypadku cudzoziemca
numeru paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
2) imię i nazwisko osoby rozpoczynającej specjalizację;
3) adres osoby rozpoczynającej specjalizację wskazany do korespondencji;
4) obywatelstwo;
5) posiadane kwalifikacje zawodowe;
6) numer prawa wykonywania zawodu;
7) nazwa specjalności, w której odbywana jest specjalizacja;
8) nazwa i adres jednostki kształcącej, w której odbywana jest specjalizacja;
9) nazwa i adres podmiotu, w którym odbywany jest podstawowy staż
specjalizacyjny;
10) imię i nazwisko kierownika specjalizacji;
11) data postępowania kwalifikacyjnego;
12) data rozpoczęcia i zakończenia specjalizacji;
13) data skreślenia z rejestru ;
14) data przedłużenia lub skrócenia specjalizacji i okres o jaki specjalizacja
została przedłużona lub skrócona;
15) data wydania karty specjalizacji i numer karty specjalizacji;
16) numer i data otrzymania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu
specjalisty.
3. Osoba, o której mowa w ust.1, obowiązana jest bezzwłocznie informować ośrodek
wojewódzki o wszystkich zmianach danych objętych rejestrem.
§ 16.
1. Czas trwania specjalizacji, może być przedłużony na uzasadniony wniosek
osoby odbywającej specjalizację, o okres nie dłuższy niż 24 miesiące.
2. Czas trwania specjalizacji może być skrócony o okres nie dłuższy niż 1/3
czasu jej trwania, jeżeli kierownik specjalizacji wystąpi z wnioskiem do
konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w
danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego, o uznanie diagnoście
laboratoryjnemu odbytych przez niego w kraju lub za granicą kursów szkoleniowych
lub staży kierunkowych za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych
w programie specjalizacji, jeżeli okres od dnia ich ukończenia nie jest dłuższy
niż 5 lat, oraz o skrócenie czasu trwania specjalizacji.
3. Czas trwania specjalizacji przedłuża pełnomocnik po uzyskaniu zgody
kierownika specjalizacji i konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie lub w
dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta,
właściwego ze względu na miejsce odbywania stażu specjalizacyjnego.
4. Czas trwania specjalizacji skraca pełnomocnik po uzyskaniu zaświadczenia od
konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w
danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego, potwierdzającego
uznanie dotychczasowego dorobku zawodowego diagnosty laboratoryjnego za
równoważny ze zrealizowaniem wybranych elementów programu specjalizacji.
5. Pełnomocnik obowiązany jest zawiadomić ośrodek wojewódzki o przedłużeniu
lub skróceniu czasu trwania specjalizacji.
§17.
1. Specjalizacja odbywa się pod nadzorem kierownika specjalizacji, który jest
odpowiedzialny za ustalenie przebiegu podstawowego stażu specjalizacyjnego i
staży kierunkowych w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji.
2. Kierownikiem specjalizacji może być osoba, która posiada tytuł specjalisty
w dziedzinie będącej przedmiotem specjalizacji.
§ 18.
1. Kierownika specjalizacji wybiera, za jego zgodą, diagnosta laboratoryjny
spośród osób wskazanych na liście sporządzonej przez pełnomocnika.
2. Lista kandydatów na kierowników danej specjalizacji ogłoszana jest do
publicznej wiadomości na stronie internetowej jednostki kształcącej.
3. Pełnomocnik sporządza listę, o której mowa w ust. 2, w porozumieniu z:
1) Krajową Radą Diagnostów Laboratoryjnych oraz
2) konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie właściwym ze względu na miejsce
odbywania podstawowego stażu specjalizacyjnego albo
3) konsultantem wojewódzkim w dziedzinie pokrewnej właściwym ze względu na
miejsce odbywania stażu specjalizacyjnego, jeżeli w danej dziedzinie nie został
powołany konsultant wojewódzki albo
4) konsultantem krajowym w danej dziedzinie lub jeżeli w danej dziedzinie nie
został powołany konsultant krajowy z konsultantem krajowym w dziedzinie
pokrewnej.
4. Z wybraną przez diagnostę laboratoryjnego z listy kandydatów na kierowników
danej specjalizacji osobą, jednostka kształcąca zawiera umowę na realizację
obowiązków, o których mowa w § 19.
5. Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku niewypełniania
przez kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa w § 19.
6. W przypadku odwołania kierownika specjalizacji, jednostka kształcąca ma
obowiązek wskazać diagnoście laboratoryjnemu innego kierownika specjalizacji.
§ 19.
1. Do obowiązków kierownika specjalizacji należy w szczególności:
1) współudział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania specjalizacji w celu
umożliwienia jej uczestnikom nabycia wiadomości i umiejętności określonych
programem specjalizacji;
2) współudział w ustaleniu szczegółowego planu odbywania specjalizacji
i zgłaszanie do ośrodka wojewódzkiego właściwego dla danej jednostki kształcącej
terminu rozpoczęcia specjalizacji przez diagnostę laboratoryjnego;
3) nadzór nad realizacją planu odbywania specjalizacji, a w szczególności nadzór
nad odbywaniem podstawowego stażu specjalizacyjnego i staży kierunkowych;
4) wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających
samokształcenie;
5) prowadzenie bieżącej oceny pracy diagnostów laboratoryjnych zgodnie
z programem specjalizacji;
6) wystawienie opinii dotyczącej przebiegu specjalizacji i uzyskanych przez
specjalizującego się umiejętności zawodowych;
7) potwierdzanie w karcie specjalizacji odbycia szkolenia zgodnie z programem
specjalizacji;
8) wnioskowanie do pełnomocnika o przerwanie odbywania specjalizacji przez
osobę, która nie realizuje lub nie może realizować programu specjalizacji;
9) zaliczanie osobie specjalizującej się przebiegu specjalizacji i wnioskowanie
o dopuszczenie do egzaminu państwowego.
2. Kierownik specjalizacji może jednocześnie sprawować nadzór nad przebiegiem
specjalizacji nie więcej niż trzech osób.
3. Jeżeli w danej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia nie ma
wystarczającej liczby osób posiadających tytuł specjalisty, konsultant krajowy w
danej dziedzinie, lub w dziedzinie pokrewnej jeżeli w danej dziedzinie nie ma
powołanego konsultanta krajowego może wyrazić zgodę na sprawowanie przez
kierownika specjalizacji nadzoru nad przebiegiem specjalizacji pięciu osób.
§ 20.
1. Diagnosta laboratoryjny rozpoczyna specjalizację w terminie określonym
przez kierownika specjalizacji w karcie specjalizacji.
2. Przesunięcia terminu rozpoczęcia specjalizacji dokonuje na uzasadniony
wniosek diagnosty laboratoryjnego kierownik specjalizacji w uzgodnieniu z
pełnomocnikiem.
3. Jednostka kształcąca obowiązana jest powiadomić ośrodek wojewódzki o
przesunięciu terminu rozpoczęcia specjalizacji przez diagnostę laboratoryjnego.
§ 21.
1. Jeżeli jednostka kształcąca utraci uprawnienia do prowadzenia
specjalizacji, ośrodek wojewódzki, wskazuje w porozumieniu z kierownikiem
specjalizacji i kierownikiem innej jednostki kształcącej miejsce i termin
kontynuowania specjalizacji.
2. Jeżeli jednostka prowadząca staż kierunkowy utraci uprawnienia do
prowadzenia stażu kierunkowego pełnomocnik, wskazuje w porozumieniu z
kierownikiem specjalizacji inną jednostkę wpisaną na listę, w której może być
kontynuowany staż kierunkowy.
3. Osoba odbywająca specjalizację, w szczególnie uzasadnionym przypadku
uniemożliwiającym kontynuowanie specjalizacji w jednostce kształcącej, w której
rozpoczęła specjalizację, może realizować specjalizację w innej jednostce
kształcącej, w ramach posiadanych przez nią wolnych miejsc szkoleniowych.
4. Pełnomocnik jednostki kształcącej, w której diagnosta laboratoryjny
kontynuuje specjalizację jest obowiązany zawiadomić ośrodek wojewódzki o zmianie
jednostki kształcącej.
§ 22.
1. Diagnosta laboratoryjny nie może realizować lub kontynuować specjalizacji w
przypadku:
1) utraty prawa wykonywania zawodu;
2) niepodjęcia przez diagnostę laboratoryjnego specjalizacji w okresie 3
miesięcy od dnia wskazanego jako termin rozpoczęcia specjalizacji w karcie
specjalizacji;
3) przerwania specjalizacji dokonanej przez pełnomocnika na wniosek kierownika
specjalizacji, w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny nie uczestniczy w kursach
lub nie odbywa staży kierunkowych albo podstawowego stażu;
4) upływu okresu, w którym diagnosta laboratoryjny był zobowiązany ukończyć
specjalizację.
2. Dyrektor ośrodka wojewódzkiego skreśla diagnostę laboratoryjnego z rejestru
w przypadkach, o których mowa w ust.1, po otrzymaniu powiadomienia o zaistnieniu
tych okoliczności od pełnomocnika.
3. O skreśleniu z rejestru diagnosty laboratoryjnego odbywającego
specjalizację, ośrodek wojewódzki niezwłocznie powiadamia tego diagnostę
laboratoryjnego za pośrednictwem pełnomocnika.
4. Powiadomienie powinno zawierać pouczenie o możliwości wniesienia wniosku, o
którym mowa w ust. 5.
5. Diagnosta laboratoryjny, który został skreślony z rejestru z powodów, o
których mowa w ust. 1 pkt 2-4, może wystąpić w terminie 14 dni od uzyskania
informacji o skreśleniu z rejestru, do ministra właściwego do spraw zdrowia z
uzasadnionym wnioskiem o przywrócenie możliwości kontynuowania specjalizacji.
6. Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia wniosek, o którym mowa w ust.
5, po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w
dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta
krajowego.
7. Na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia o przywróceniu
możliwości kontynuowania specjalizacji dyrektor ośrodka wojewódzkiego dokonuje
zmiany w rejestrze.
§ 23.
1. Specjalizacja kończy się złożeniem egzaminu państwowego.
2. Do egzaminu państwowego może być dopuszczona osoba, która zrealizowała i
zaliczyła program specjalizacji i złożyła do ośrodka wojewódzkiego:
1) wniosek o dopuszczenie do egzaminu państwowego;
2) kartę specjalizacji;
3) dokument potwierdzający wniesienie na konto Centrum Egzaminów Medycznych
zwanego dalej „CEM”, opłaty za egzamin państwowy.
3. Dokumenty, o których mowa w ust. 2, składa się w terminie do dnia 15 lipca
każdego roku dla sesji jesiennej lub do dnia 15 stycznia każdego roku dla sesji
wiosennej, w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od zaliczenia specjalizacji
przez kierownika specjalizacji.
4. Ośrodek wojewódzki po stwierdzeniu, że dokumenty, o których mowa w ust. 2,
spełniają warunki formalne, przekazuje je, w ciągu 14 dni od daty wpłynięcia do
ośrodka wojewódzkiego, do CEM.
5. Po zakończeniu postępowania egzaminacyjnego CEM zwraca dokumenty, o których
mowa w ust. 2, do ośrodka wojewódzkiego.
6. CEM powiadamia osobę dopuszczoną do egzaminu o miejscu i terminie składania
egzaminu państwowego, nie później niż 30 dni przed datą jego rozpoczęcia.
§ 24.
1. Egzamin państwowy dla każdej specjalności organizuje CEM.
2. Dyrektor CEM ustala wysokość opłaty za egzamin państwowy, uwzględniając w
szczególności wydatki związane z przeprowadzeniem egzaminu praktycznego i
obsługą administracyjną egzaminu państwowego.
3. Wysokość opłaty za egzamin Dyrektor CEM podaje do publicznej wiadomości na
stronie internetowej CEM.
§ 25.
1. Egzamin jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną
dalej „Komisją”.
2. Przewodniczącego Komisji i jej członków powołuje i odwołuje Dyrektor CEM.
3. Przewodniczący Komisji i jej członkowie powinni posiadać tytuł specjalisty
w odpowiednich dziedzinach.
4. Dyrektor CEM powołuje na przewodniczącego Komisji konsultanta krajowego w
danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma
powołanego konsultanta krajowego. Jeżeli konsultant krajowy nie może
uczestniczyć w egzaminie deleguje na swoje miejsce właściwego dla danej
specjalizacji konsultanta wojewódzkiego.
5. Dyrektor CEM powołuje członków Komisji spośród kandydatów spełniających
wymagania określone w ust. 3, wskazanych przez:
1) Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych;
2) towarzystwa naukowe właściwe dla danej specjalności;
3) konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w
danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta.
6. W zależności od liczby diagnostów laboratoryjnych przystępujących do
egzaminu państwowego, egzamin ten przeprowadza Komisja albo wydzielone z jej
składu co najmniej 3 osobowe zespoły egzaminacyjne.
7. Do zespołów egzaminacyjnych stosuje się odpowiednio ust. 2 –3 i 5.
8. W skład Komisji nie może być powołana osoba pozostająca wobec osoby
składającej egzamin w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić
uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności.
9. W czasie składania egzaminu praktycznego lub egzaminu ustnego może być
obecny kierownik specjalizacji w charakterze obserwatora.
§ 26.
1. Egzamin państwowy przeprowadzany jest 2 razy w roku w sesji wiosennej od
dnia 15 kwietnia do dnia 31 maja i w sesji jesiennej od dnia 2 listopada do dnia
15 grudnia.
2. Egzamin państwowy kończący specjalizację, dla każdej dziedziny składa się z
trzech części - egzaminu testowego, egzaminu praktycznego i egzaminu ustnego.
3. Testy są przygotowywane, przechowywane i przekazywane w warunkach
uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie.
4. Opracowanie pytań testowych i zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie
egzaminu finansowane jest przez CEM.
§ 27.
Dyrektor CEM:
1) ustala liczbę członków Komisji;
2) sprawuje nadzór nad opracowaniem pytań testowych i zadań egzaminacyjnych w
warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie;
3) przedstawia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia do zatwierdzenia regulamin
pracy Komisji;
4) podejmuje decyzję o dopuszczeniu osoby, która spełnia wymogi określone w § 23
ust. 2, do egzaminu państwowego;
5) ustala w porozumieniu z Przewodniczącym Komisji i jednostkami kształcącymi
miejsca i terminy egzaminu praktycznego i ustnego.
§ 28.
Do zadań Komisji należy:
1) przeprowadzenie egzaminu testowego, praktycznego i ustnego zgodnie z
regulaminem działania Komisji;
2) przekazanie do CEM ocen z egzaminu praktycznego i egzaminu ustnego oraz kart
testowych z zachowaniem procedur uniemożliwiających ich ujawnienie.
§ 29.
1. Egzamin testowy przeprowadzany jest przed egzaminem praktycznym i jego
pozytywny wynik stanowi warunek dopuszczenia do egzaminu praktycznego. Pozytywny
wynik egzaminu praktycznego stanowi warunek dopuszczenia do egzaminu ustnego.
2. Egzamin testowy dla danej specjalności odbywa się jednocześnie w całym
kraju, w terminie ustalonym przez Dyrektora CEM.
3. Zadania egzaminacyjne dla egzaminu praktycznego oraz egzaminu ustnego
opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym
odrębnie dla każdego programu specjalizacji oraz na każdą sesję egzaminacyjną.
§ 30.
1. Diagnosta laboratoryjny może przystępować do egzaminu państwowego
kończącego daną specjalizację najwyżej trzy razy. Trzeci termin przystąpienia do
egzaminu państwowego wyznaczony musi być nie później niż 24 miesiące od daty
zaliczenia specjalizacji przez kierownika specjalizacji. Trzeci termin jest
terminem ostatecznym.
2. W razie dwukrotnego negatywnego wyniku egzaminu państwowego, a także w
razie dwukrotnego nieprzystąpienia do egzaminu państwowego, w całości lub w jego
części, z powodu ważnych przyczyn losowych, osoba ubiegająca się
o przystąpienie do egzaminu państwowego musi wystąpić do Dyrektora CEM z
wnioskiem o dopuszczenie do egzaminu w następnej sesji.
3. Dyrektor CEM przed wyrażeniem zgody na dopuszczenie do egzaminu w trzecim
terminie zasięga opinii Komisji.
4. Komisja rozpatrująca wniosek diagnosty laboratoryjnego o dopuszczenie do
trzeciego terminu egzaminu państwowego obraduje, za wyjątkiem przewodniczącego
Komisji w innym składzie osobowym niż w czasie egzaminu państwowego zdawanego
przez diagnostę laboratoryjnego w pierwszym i drugim terminie.
5. Diagnoście laboratoryjnemu, który uzyskał informację o odmowie dopuszczenia
do egzaminu państwowego przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw
zdrowia w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej informacji.
6. Minister właściwy do spraw zdrowia po rozpatrzeniu odwołania może wydać
zgodę na dopuszczenie do egzaminu lub podtrzymać odmowę dopuszczenia do egzaminu
państwowego. Decyzja ministra właściwego do spraw zdrowia jest ostateczna.
§ 31.
1. Potwierdzeniem złożenia egzaminu państwowego z wynikiem pozytywnym, jest
wydane przez CEM zaświadczenie, które stanowi podstawę do otrzymania dyplomu
uzyskania tytułu specjalisty.
2. Wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust.1, stanowi załącznik nr 6 do
rozporządzenia.
3. CEM przesyła jednostce kształcącej w której diagnosta laboratoryjny
realizował program specjalizacji dokumenty, o których mowa w § 23 ust. 2 oraz
zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1.
4. Rektor szkoły wyższej będącej jednostką kształcącą, w której diagnosta
laboratoryjny ukończył specjalizację, po otrzymaniu zaświadczenia, o którym mowa
w ust. 1, wydaje diagnoście laboratoryjnemu dyplom potwierdzający uzyskanie
tytułu specjalisty, i informuje o tym ośrodek wojewódzki, przekazując
dokumentację diagnosty laboratoryjnego.
5. Wzór dyplomu, o którym mowa w ust. 2, stanowi załącznik nr 7 do
rozporządzenia.
§ 32.
1. CEM prowadzi rejestr wydanych zaświadczeń, o których mowa w § 31 ust. 1.
Rejestr prowadzony jest w systemie ewidencyjno – informatycznym, według
określonego przez CEM układu danych.
2. Rejestr zawiera następujące dane:
1) numer zaświadczenia;
2) imię i nazwisko diagnosty laboratoryjnego;
3) obywatelstwo;
4) PESEL diagnosty laboratoryjnego lub w przypadku cudzoziemca numer paszportu
lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
5) nazwa i adres ukończonej szkoły wyższej;
6) data wydania i numer dyplomu szkoły wyższej;
7) numer prawa wykonywania zawodu;
8) imię i nazwisko kierownika specjalizacji;
9) nazwa i adres jednostki kształcącej, w której diagnosta laboratoryjny odbył
specjalizację;
10) nazwa i adres jednostki, w której diagnosta laboratoryjny odbył podstawowy
staż specjalizacyjny;
11) data wydania zaświadczenia o złożeniu egzaminu państwowego;
12) uzyskany tytuł specjalisty.
3. Dokumentacja dotycząca egzaminu przechowywana jest przez CEM.
4. Dokumenty, o których mowa w § 23 ust. 2 przechowywane są przez właściwy
ośrodek wojewódzki.
§ 33.
1. Osoba niebędąca obywatelem polskim, przystępuje do specjalizacji i odbywa
ją na zasadach obowiązujących obywateli polskich.
2. Osoba niebędąca obywatelem polskim, przebywająca na obszarze
Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego lub
uzyskania stopnia naukowego, może rozpocząć specjalizację na zasadach
określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach
naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi.
§ 34.
1. Minister właściwy do spraw zdrowia w ramach sprawowanego nadzoru nas
realizacją specjalizacji powołuje zespół ekspertów do przeprowadzania oceny
spełniania przez jednostki kształcące standardów kształcenia w danej
specjalizacji, a w szczególności do oceny:
1) realizacji programu specjalizacji;
2) bazy dydaktycznej jednostki kształcącej w tym wyposażenia niezbędnego do
realizacji założonych celów kształcenia;
3) kwalifikacji kadry dydaktycznej do prowadzenia kursów, kwalifikacji
kierowników specjalizacji i koordynatorów staży kierunkowych;
4) regulaminu organizacyjnego specjalizacji, prowadzonej dokumentacji.
2. W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 1, powołuje się osoby
posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej,
jeżeli w danej dziedzinie nie ma jeszcze osób posiadających tytuł specjalisty.
3. Oceny, o której mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie wizytacji.
4. Wizytację przeprowadza się w jednostce kształcącej co najmniej raz na 5
lat.
5. Z wnioskiem o przeprowadzenie oceny, o której mowa w ust. 1, może wystąpić
do ministra właściwego do spraw zdrowia:
1) konsultant krajowy;
2) konsultant wojewódzki;
3) dyrektor ośrodka wojewódzkiego;
6. Wizytacja przeprowadzana jest na podstawie upoważnienia ministra właściwego
do spraw zdrowia zawierającego w szczególności zakres oceny oraz czas trwania
wizytacji.
7. W ramach wizytacji członek zespołu, o którym mowa w ust. 1 może:
1) żądać od jednostki kształcącej udostępniania dokumentacji specjalizacji;
2) wizytować bazę dydaktyczną;
3) przeprowadzać hospitację kursów.
8. Po zakończeniu wizytacji sporządzany jest protokół zawierający informacje
dotyczące:
1) przeprowadzonych czynności związanych z przeprowadzeniem wizytacji;
2) dokonanej oceny spełniania standardów kształcenia;
3) zaleceń powizytacyjnych, ze wskazaniem terminu ich realizacji.
9. Protokół przekazywany jest bezzwłocznie ministrowi właściwemu do spraw
zdrowia.
10. Prace zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 1, finansowane są z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
§ 35.
1. Jeżeli dotychczasowe przepisy nie przewidywały uzyskiwania tytułu
specjalisty w danej specjalności lub w danej specjalności nie ma wystarczającej
liczby osób posiadających tytuł specjalisty, konsultant krajowy w danej
dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma
powołanego konsultanta, wskazuje osoby, którym mogą być powierzone określone w
rozporządzeniu obowiązki:
1) kierownika specjalizacji w tej specjalności;
2) członka Komisji
oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające powierzenie tych obowiązków.
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, muszą posiadać doświadczenie zawodowe
i dorobek naukowy odpowiadającym tej specjalności.
§ 36.
1. Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizację I stopnia zachowuje
prawa wynikające z uzyskania tego tytułu.
2. Diagnosta laboratoryjny, który rozpoczął specjalizację I stopnia przed
dniem wejścia w życie rozporządzenia, odbywa specjalizację i składa egzamin
według dotychczasowych zasad w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2009
r.
3. Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizację I stopnia może uzyskać
tytuł specjalisty, po odbyciu specjalizacji zgodnie z programem uzupełniającym,
o którym mowa w § 3 ust. 2 i po zdaniu egzaminu państwowego.
§ 37.
1. Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizację II stopnia zachowuje
prawo posługiwania się uzyskanym tytułem specjalisty w danej dziedzinie.
2. Diagnosta laboratoryjny, który rozpoczął specjalizację II stopnia przed
dniem wejścia w życie rozporządzenia, odbywa specjalizację i składa egzamin
według dotychczasowych zasad w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2009
r.
§ 38.
1. Jeżeli dotychczasowe przepisy nie przewidywały uzyskania specjalizacji II
stopnia lub tytułu specjalisty w określonej specjalności, konsultant krajowy w
danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma
powołanego konsultanta, może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia,
za pośrednictwem Centrum, z wnioskiem o uznanie dotychczasowego doświadczenia
zawodowego i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego, za równoważny ze
zrealizowaniem programu właściwej specjalizacji i dopuszczenie go do egzaminu
państwowego.
2. Dyrektor Centrum powołuje zespół ekspertów do opiniowania wniosków o
uznanie dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego diagnosty
laboratoryjnego, za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej
specjalizacji i dopuszczenie diagnosty do egzaminu państwowego.
3. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 2, wchodzą osoby posiadające tytuł
specjalisty w danej dziedzinie, a jeżeli w danej dziedzinie nie ma osób
posiadających tytuł specjalisty osoby legitymujące się doświadczeniem zawodowym
i dorobkiem naukowym w tej dziedzinie wskazane przez:
1) konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli
w danej dziedzinie nie został powołany konsultant krajowy;
2) Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych;
3) towarzystwo naukowe właściwe dla danej dziedziny specjalizacji.
4. Organizację i finansowanie prac zespołu zapewnia Centrum.
§ 39.
1. Minister właściwy do spraw zdrowia, na podstawie opinii zespołu, o którym
mowa w § 38 ust. 2, może uznać dotychczasowe doświadczenie zawodowe i dorobek
naukowy diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu
właściwej specjalizacji i podjąć decyzję o dopuszczeniu go do egzaminu
państwowego.
2. Termin i miejsce egzaminu państwowego, o którym mowa w ust. 1, określa w
porozumieniu z przewodniczącym Komisji Dyrektor CEM.
3. Dopuszczenie diagnosty laboratoryjnego do egzaminu w trybie, o którym mowa
w ust. 1, może nastąpić w terminie do dnia 31 grudnia 2007 r.
§ 40.
Do przeprowadzania egzaminu państwowego, o którym mowa w § 38 ust. 1, w zakresie
nieuregulowanym w § 38, stosuje się przepisy rozporządzenia.
§ 41.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. diagnosta laboratoryjny może przedstawiać zamiast
dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego” zaświadczenie
wydane przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych potwierdzające wpis na
listę diagnostów laboratoryjnych.
§ 42.
Rozporządzenia wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia
załącznik